Giraffe Quest

2011-08-03T06:20:00.000-07:00

Om 10 voor 2 passeer ik het bord Geldermalsen. Ik kijk nog eens op mijn horloge.. 10 voor 2. Het staat er echt. Om iets voor 12 gooide ik mijn lege koffiebekertje in de vuilnisbak van een Amsterdams tankstation, liet me in mij Strada zakken, trok de nieuwe racekap over mijn hoofd en reed het fietspad op. Die kap is echt wonderbaarlijk. Zonder veel moeite en rijd ik netto 35 per uur, ga er dan maar van uit dan ik met al het oponthoud (veerpont/stoplichten) steeds tegen de 40 zat. Terwijl ik toch echt 3 weken niet gefietst heb wegens vakantie en de heenrit ook al in de benen had.

Afspraak was 11 uur aan de Stadskant van de Schellingerwouderbrug. Klokke 11 uur kwam Wim Schermer aangefietst met mijn kap op zijn fiets. Net toen ik wilde vragen of hij alleen was, kwam Kees de brug afgestoven. Na wat gebabbel over banden, viziertjes en alles wat de velomobiel nog 1/10e sneller maakt hebben we de kap gepast. En hij past perfect. Mooi vlak van boven, niet te hoog en niet te laag: perfect! Rond half twaalf afscheid genomen, maar vanaf vanochtend 7 uur nog steeds geen koffie gescoord. Ik ben geen echte junk, maar 1 flinke bak moet ik toch voor elven hebben anders functioneer ik niet. Dus naar het tankstation en een lekker bakkie genomen. Na een paar kilometer wist ik dat ik verkocht was. Met een beetje druk op de pedalen blijf je al hoog in de 30 rijden. Als je stilstaat of een brug op moet gooi je het vizier helemaal open en krijg je prima ventilatie. Eigenlijk nog meer dan met een los vizier, zoals ik gewend ben. Op klinkerweggetjes is er een wel een rammel, volgens mij alleen rechtsboven. Waarschijnlijk rammelt het lexan daar tegen de carbon hoed. Moet makkelijk op te lossen zijn. Ondanks het benauwde weer geen beslagen vizier en eigenlijk had ik het helemaal niet heet. Het grappige is dat je al rijdend het vizier open kunt zetten. Je voelt dan flinke wind wat natuurlijk aangenaam is, maar de snelheid zakt direct terug (ofwel, je voelt dat je meer inspanning moet verrichten). Uiteindelijk is het laatste minder aangenaam en zet ik het vizier weer snel op een kier. Dan maar wat meer zweet maar minder inspanning is toch prettiger. Het bleef verder droog op de terugweg, dus over regen en een kap kan ik nog niks zeggen.

Einde Giraffe Quest Blog

2009-10-12T08:02:00.000-07:00

Omdat ik op 24 oktober mijn nieuwe Strada krijg stop ik met dit Blog.
Graag verwijs ik naar http://paul-strada.blogspot.com/ voor nieuwe avonturen met mijn mooie strada genaamd: simply red

Recordpoging: 300 km op 1 dag

2009-06-01T11:30:00.000-07:00

Woensdag 3 juni wil ik proberen om in één dag de 300 km grens te halen. Voor echte lange-afstand-fietsers misschien een eitje maar ik blijf meestal ergens in de 200 "hangen". Vorig jaar ben ik al eens met mijn shockproof naar Schoorl gefietst. Vijf uur 's ochtends weg en om elf uur kwam ik in Schoorl aan. 135 km op de teller. Onze familie heeft daar een leuk vakantiehuisje, net onder de duinrand. Ik zou toen de shockproof in de auto laden en weer met mijn vrouw naar huis rijden. Maar ik voelde mij na de pannenkoeken en koffie zo goed dat ik besloot om weer terug te gaan, dwars door Amsterdam heen. Om 22.00 uur kwam ik weer thuis in Tricht aan met 275 km op de teller. Woensdag wil ik hetzelfde doen maar dan nog een ommetje erbij van 25 km. En ik rijd dan op de M5 Low-Racer met tailbag. Deze fiets rijdt heerlijk licht en is natuurlijk nog aerodynamischer dan de shockproof. De tocht zal ongeveer gaan over Vianen, IJsselstein, Montfoort, Harmelen, Wilnis, Uithoorn, Amstelveen, Zwanenburg, Spaarnwoude - Noordzeekanaal per pont - , Assendelft, Uitgeest, Bakkum, Egmond, Bergen, Schoorl.

Terug door Alkmaar, langs Noord Hollands kanaal, Wormer, Zaandam, Amsterdam door, Abcoude, Maarssen, Utrecht door, Houten, Schalkwijk, Culemborg, Tricht.

Vier uur weg woensdagochtend en hopen op droog weer.

Wordt vervolgd...

Update 2 juni:
Morgen zijn er stapelwolken die zeer lokaal tot een korte bui kunnen leiden. De grootste vijand gaat toch de wind worden: matige noordwester, maar in het kustgebied krachtig. Ik heb natuurlijk een ligger maar het zal toch stampwerk worden denk ik. Naar Schoorl toe neem ik alle tijd, niks forceren en een zo kort en snel mogelijke route. Terug zal de wind niet draaien want tot vrijdag wordt een NW-wind voorspeld. Dan kan ik een beetje omrijden. Geen recht Amsterdam-Rijnkanaal maar een bochtige Angstel en Vecht bijvoorbeeld. Ik start om vier uur...welterusten.

GEHAALD !!

half zes en nog slaperig. Jaagpad langs de Hollandse IJssel

panoramisch uitzicht; +punt van een ligfiets

pontje over het Noordzeekanaal nabij Spaarnwoude

vakantiehuisje in Schoorl. Mijn tante vond deze houding véél te laag.

Veer over het IJ.

Dwars door Amsterdam blijft een belevenis

22.15: 300 km, na correctie 306 km

Om vijf uur was ik klaar voor vertrek. Het was nog een beetje mistig en vooral koud: handschoenen en muts kwamen nog goed van pas. Heerlijk rustig peddelde ik naar de grote brug bij Vianen, bewust zo energiezuinig mogelijk. Dus diep liggend, constant traptempo zonder "macho-uitspattingen''. R.i.s. blijft thuis ;-) . Veel oversteekpunten ben ik wandelend overgestoken om mijn knieen te sparen. Lekker straf windje richting Uithoorn, NW zoals voorspeld. Ik kon de teller rond de 25 houden zonder overdreven veel inspanning. In Bovenkerk (wat nu allemaal Amstelveen heet) bij een tankstation een goede bak Capuccino op. Cafés zijn nog dicht om 9 uur. Valt trouwens niet mee om rond die tijd aan koffie te komen want heel veel tankstations zijn tegenwoordig onbemand. Pinautomaten zorgen voor de betaling, geen personeel meer en dus ook geen koffie met gevulde koeken. Schiphol blijf ik een belevenis vinden. Zo liggend op je fiets zie je het ene vliegtuin na het andere de lucht in vliegen. In Halfweg zat ik op de 100 km. Alles voelde nog goed, geen pijn in de knieen en een fit gevoel. De wind was behoorlijk maar de temperatuur was prima: graadje of 15 denk ik. Precies om twaalf uur reed ik Schoorl binnen en werd ik verwelkomd door mijn schoonvader en zijn zus. Koffie met gebak, soep met broodjes en even een lekkere warme douche...heerlijk! Om 2 uur weer vertrokken met wind mee: wat een verschil! In een mum van tijd op of boven de 30 per uur. Ik besloot via Bergen naar Alkmaar te gaan. Ik moet nl een beetje omrijden want in Schoorl stond mijn teller pas op 130 km. In Alkmaar moest ik het Noord-Hollands-kanaal te pakken zien te krijgen. Viel niet mee.. slechte bewegwijzering als je die richting op wilt. Oostelijk van dat kanaal loopt een prachtig fietspad waar je windmee makkelijk 40 rijdt. Op naar Krommenie, veel vervelende wegwerkzaamheden daar en na Krommenie (marmoleumlucht ) richting Amsterdam. Weer dwars door Amsterdam.. ik begin die stad te kennen, prima fietsverbinding. Vanaf het Amstelpark hoef ik niet mijn best te doen om de kortst mogelijke route te zoeken dus ik peddel naar de Arena, Abcoude, de Vecht en besluit bij Kockengen af te slaan. Via Utrecht zou te snel gaan en zo kom ik nooit op de 300 km. Via Woerden (geboorteplaats) en Linschoten (opgegroeid) naar de Lek en bij Vianen weer de brug over. Ik moet nu nog zo'n 50 km rijden. Ik besluit om na Hagestein de Diefdijk richting Leerdam te pakken. In Leerdam zit ik er flink doorheen. Ik strompel naar een bankje en neem mijn laatste mars en een pakje drinken. De zon zakt alweer en de zonnebril kan opgeborgen worden. Ik doe mijn gewone bril weer op en daarna en veiligheidsbril...geen gezicht, maar geen wind in m'n ogen. Via Vuren rijd ik het laatste stuk langs de Waal. Weinig wind gelukkig. In Meteren moet ik nog 7 km om de teller over de 300 te krijgen. Ik maak nog een extra lus langs de manege van Deil en precies in mijn straat verdwijnt de 2 om plaats te maken voor de 3; een mooi moment en nog nooit gezien op 1 dag. Daar was het om te doen!

De volgende dag ben ik op pad gegaan met 2 GPS apparaten om mijn teller te ijken. Gelukkig is mijn teller iets te sloom. Ik rijd dus in werkelijkheid meer.. 10 km op mijn teller is 10.2 km op beide GPS-en. In totaal heb ik 306 km gereden.

Nieuwe Quest

2009-03-09T02:06:00.000-07:00

Het zal nog flink wat maanden duren voordat ik mijn nieuwe Quest heb. Tijd genoeg om na te denken over hoe en wat er allemaal in moet. Op dit moment ziet mijn wenslijst er als volgt uit:

* Banden: Perfect Moiree voor en achter

* Pedalen: Shimano spd race: pd-a520

* Aandrijving: 172,5 mm cranks triple 30-42-52 shimano 105

* Twee buitenspiegels

* Kleur: standaard geel

* Verlichting: Inoled extreme (standaard dus)

* Lagers: Wim Schermers-upgrade ;-) dwz:

Keramische lagerset ABEC1 tot ABEC3 .

Zie: http://wimschermer.blogspot.com/2009/02/bestellen-van-keramische-lagers.html

* Knipperklichten: Led

* Tweede accu

* Franse ventielgaten in de velgen
* extra glasvezelmat ca 18 cm voor het instapgat (ivm montage bevestigingsogen voor het regendakje)

Plek op de velomobiel.nl-orderlijst:
9-3-2009 : 63
9-4-2009 : 53
9-5-2009 : 47 :-(
9-6-2009 : 37

****************************************

Laatste rit naar Driebergen

2009-03-08T12:01:00.000-07:00

Vandaag mijn laatste rit met de giraffe naar Driebergen. Daar heb ik met Christian (de nieuwe eigenaar) afgesproken om de Quest te overhandigen. Om negen uur goot het werkelijk, dus ik moest starten met het regendakje. De westenwind trok behoorlijk en zo nu en dan moest ik het dak achter terugplaatsen omdat het klittenband losscheurde. Maar alles en met name mijn bril bleef droog, dus deze optie wil ik zeker weer op mijn nieuwe Quest. Halverwege de tocht stopte de regen en kwam er een mooie blauwe lucht aan; regendak oprollen dus en lekker nog 15 km met een snelheid van 35km/uur rijden met Anouk uit mijn Ipod. Om net iets over half tien kwam ik aan op Station Driebergen. Christian was al aanwezig en ik heb kort nog wat over de Quest uitgelegd. Daarna afscheid genomen en ik heb mij klaargemaakt voor een wandeling naar station Maarn, onder het genot van een lekkere cappuccino in de stationsrestauratie. Vlak voordat ik naar buiten ging zag ik dat Christian wegreed. Ik kon nog net een glimp opvangen en een foto maken. Toch even slikken....

Schwalbe Marathon plus versus Kojak anti-lek

2009-03-05T08:29:00.000-08:00

Zoals beloofd nog één klein testje. Ik ga er nl van uit dat de kojak met geel anti-platt (ca 1 cm breed) sneller is dan de Marathon plus. De wangen van de Kojak zijn soepel, de band is lekker licht, vouwbaar en belangrijk: slick. Niks geen profiel dus. De Marathon is zwaar, log, stug, moeilijk om de velg te krijgen en heeft een behoorlijk "tractorprofiel". Dus toch nog een keer de Moirees eraf en de Marathon plus erom. Als hij eenmaal om de velg ligt (wat een aardig werkje is, gaat echt niet zonder bandenlichters) is het een kwestie van pompen en klaar. Geen enkele slag in de band. Ik test op 7 bar. Beide banden mogen opgepompt worden tot 7 bar. Deze keer ga ik naar de Trichtse spoorbrug over de Linge. Ik laat de Quest rollen en kom tot 225 meter en ga max 22 km/uur. Daarna nog een keer en vrijwel dezelfde afstand. Bandenwissel. De Kojak is zeer makkelijk om de velg te leggen, zonder bandenlichters. Helaas heb ik daarna altijd last van een hoogteslag. Het duurt uiteindelijk 15 minuten voordat de banden goed zitten. Nu wordt het spannend. Ik laat de Quest weer de brug af rollen en kom tot 200 meter. Voor mij een tegenvaller. Nog een keer. Echt weer 200 meter. Ik heb niet veel tijd meer en pomp de Kojak nu op tot 8 bar. Nu nader ik bijna de afstand van de marahon plus, op ongeveer een meter. Ik weet genoeg. De linten gaan definitief uit mijn Kojaks. Je kunt dus veel beter een Marathon plus nemen. Met een anti-leklint heb je ook nog risico op insnijding van de binnenband. Bovendien heeft de Kojak minder grip als slick.

Kojak 35-406 met anti-platt geel 1 cm:

7 bar - 200 meter
8 bar - 223 meter

Marathon Plus 35-406:

7 bar: - 225 meter

Giraffe verkocht

2009-03-02T03:47:00.000-08:00

Veel sneller dan ik verwacht had is mijn Quest verkocht. Bij kmstand 49601 is de nieuwe eigenaar Christian Adler uit Arnhem. De Giraffe blijft dus gewoon in Nederland, hoewel er ook belangstelling was uit Duitsland. Omdat er nog een onderdak getimmerd moet worden zal de overdracht over één of twee weken plaatsvinden. Nog een week dus om tochten te maken en nog één bandentest. Ik wil kijken welke band sneller is: de marathon plus of de Kojak met lint. Verder blijf ik ligfietsen met mijn M5 lowracer en shockproof....en hoop op een droog jaartje.

bandentest

2009-02-28T09:33:00.000-08:00

Mijn Quest staat behoorlijk in de belangstelling. Het zou best zo kunnen zijn dat hij morgen verkocht is. Omdat ik al een tijdje benieuwd ben naar de rolweerstand van de Schwalbe Kojak met antileklint is dit één van de laatste mogelijkheden om een bandentest uit te voeren. Vandaag dus met een setjeVredestein perfect moirees naar een behoorlijk hoge brug om wat uitroltesten te doen á la Wim Schermer. Er was gelukkig niet veel wind en ik hoop dat die factor constant blijft. Eerst maar eens de Kojaks voor op 6 bar zetten. Gelukkig werkt mijn pomp goed (SKS) en loopt de druk niet terug tijdens het pompen. Ik zet de Quest in een mooi gootje van de brug, zet de teller op nul en laat hem rustig naar beneden rollen. Ik kom tot een maximum van 28,5 km/uur zie ik. Het is een rustige weg en ik heb met één weg van rechts te maken waar ik voorrang aan moet verlenen. Gelukkig komt er niet één keer een auto (of fiets!) van die kant. Als de fiets echt stil staat plant ik een stokje in de berm. 0.59 staat er op mijn teller. 590 meter ongeveer dus. Maar ik bedenk me dat ik vrij rechtop in de fiets zat, niet ontspannen achter mijn schermpje. Overigens had ik geen kap op de Quest, het gat is gewoon open. Nog maar een keer dan, maar ontspannen liggend en ik kijk door het scherm: ik kom nu 15 meter verder! Verrassend dus. Dit herhaal ik nog twee keer en ik kom nu vrijwel steeds op hetzelfde punt uit. Ik bedenk me dat ik nog best tijd heb om te varieren met de druk. Ik pomp tot 7 bar en kom 3 meter verder en heb een topsnelheid van 29,5 km/uur. En dezelfde waarde bij herhaling.
Nu pomp ik de Kojak met lint op tot 8 bar. De band voelt keihard aan. Tot mijn verbazing rijd ik de oude stokjes in de berm flink voorbij en eindig ik elf meter verder. De teller geeft nu 630 meter aan en ik reed even 30 per uur. Nu twijfel ik, zou de wind zijn gaan liggen? Boven op de brug zet ik de spanning nog één keer terug naar 6 en rijd naar beneden. Gelukkig blijft de Quest weer keurig staan bij het eerste stokje. Geen veranderingen dus.
Nu de Perfect Moirees er om. De tijd vliegt merk ik maar het is wel leuk werk. De Moirees zet ik op hun geliefde druk: 6 bar. Ik ben zeer benieuwd, mijn gevoel zegt dat de Kojaks zeer snel zijn. Maar halverwege de test zie ik de teller al de 31 per uur aanraken. Ik kom uit rond de 660 meter (volgens mijn teller) en maar liefst 39 meter (opgemeten met meetlint) verder dan de Kojaks . Deze band is dus veel sneller dan de Kojak met lint. Daarna de druk op 7 bar; ik kom nog 3 meter verder. Tot slot op 8 bar, dit wordt de recordafstand, weer 3 meter verder: 670 meter en ik rijd even 31,5 km/uur. Ter controle zet ik de Moirees nog even op 5,5 bar. De banden zijn nu aardig in te drukken. Ik kom tot 630 meter en bij hetzelfde stokje als van de Kojaks op 8 bar. Wat moet ik met al deze gegevens? Ik weet nu in ieder geval 3 dingen; achter mijn schermpje wegduiken geeft een behoorlijke snelheidswinst (15 meter). Kojaks met lint zijn op 8 bar te vergelijken met een perfect moiree op 5,5 bar. Wil ik echt snel dan moet ik de perfect moiree op 7 bar zetten (8 mag eigenlijk niet). Het laatste ga ik de komende tijd doen. Nog even de conclusies op een rij:

KOJAK met antiplatt geel (35-406)

bar - afstand (m)
6,0 - 600
7,0 - 603
8,0 - 630

PERFECT MOIREE (35-406)

bar - afstand (m)
5,5 - 630
6,0 - 660
7,0 - 663
8,0 - 670

Quest 82 te koop

2009-02-17T06:59:00.001-08:00

Wegens aanhoudend knieletsel en het feit dat ik redelijk vooraan op de wachtlijst sta wil ik mijn Quest verkopen. 3 maal 20" . kmstand 48322. Giraffevlekken reflecteren in het donker wat de zichtbaarheid sterk vergroot. Banden naar keus: nieuwe Marathon plus anti lek of bijna nieuwe Perfect Moirees. Nieuwe schuimkap. De Quest heeft een vlakke bodem wat betekent dat hij geschikt is voor mensen tot max. 1.85 m. Ik ben 1.80 en pas er makkelijk in. De stoel kan nog in een meer liggende positie gemonteerd worden Iets meer dan een jaar geleden heb ik de Quest gekocht. Ik heb er 3000 km mee gereden. In dat jaar heb ik volgende vernieuwingen/verbeteringen aangebracht:
* Nieuw rem linksvoor en alle remkabels vervangen. Fiets remt nu subliem.
* Tussen boven en onderschaal nieuwe siliconenkit om de Quest stil te maken (geen gekraak meer)
* Nieuwe cranks met nieuw triple voorblad (30-42-52)
* Ventisit kussen
* Windschermpje. Orgineel versatile windschermpje. Zorgt voor een verbeterde aerodynamica. Het schermpje doet eigenlijk hetzelfde als de rand van de velomobiel schuimkap: de luchtstroom naar omhoog afbuigen. Vooral bij fietsen zonder kap geeft dit wat meer snelheid en wat minder wind in het gezicht. Het schermpje kan makkelijk vervangen worden door een nieuwe (bij krassen bijv)
* Regendakje.
Orgineel versatile regendak.zie http://paulusquest.blogspot.com/2008/09/aanpassingen.html
Het dakje zorgt er voor dat je echt altijd droog fietst, geen last van regen of sneeuw.

Verder ziet de Quest er goed uit. Er zijn wat kleine "kraakjes" in de body te zien, wat past bij de leeftijd van de fiets.

Voor vragen en biedingen kunt u mailen naar pauldijs(apestaart)hetnet.nl Bieden vanaf 4750 euro. De biedingstermijn duurt ongeveer een maand, afhankelijk van het aantal bieders. De definieve einddatum en tijd van de veiling wordt later door mij bepaald. De Quest is echter direct verkocht aan de koper die het eerst 5250 euro biedt

Meer specs:

Accu: 12 volt (redelijke nieuwe tweede accu)
Verlichting: 3 koplampen:
* 1 maal bermverlichting
* 1 maal halogeen lamp (verstraler)
* standaard ledlamp 5 watt
* led achterlicht.
* binnenverlichting aanwezig

Versnelling: shimano 105 groep. 3 maal 9

regenrit

2009-02-16T01:19:00.000-08:00

Eindelijk de stoute schoenen maar weer eens aangetrokken en gekozen voor een langere rit. Mijn moeder woont in Linschoten, zo'n 40 km van Tricht vandaan. Mooie aanleiding voor een ritje met Quest. Het weer was "slecht" : regen! Maar uitstekend velomobiel weer, vooral als je een dakje hebt zoals ik. Na 7 weken niet ver gereden te hebben was het weer heerlijk om afgesloten van regen en sneeuw te fietsen. Wat een ongekende luxe is het dakje toch! Wel spannend; zou mijn knie het houden ? Na 20 km de eerste "hellingproef ''; brug over de Lek bij Vianen:

Lopik:

Na de brug toch een steek in mijn knie. Rustig doorgefietst, het werd niet erger gelukkig.
30 meter voor aankomst bij mijn moeder schakelde ik terug naar het kleine voorblad en onspoorde de ketting. Het leek alsof er een schakel gebroken was. Wandelend met de Kwest aan de hand (blijft een gek gezicht) kwam ik bij mijn moeder aan. Eerst maar eens flink opgewarmd en twee bakken thee, daarna de fiets geinspecteerd; gek genoeg lag de ketting alweer goed, maar had ik een lekke rechtervoorband. Een tegenvaller, want ik had een antileklint in mijn Kojak gemonteerd: toch lek! Nieuwe marathon plus met een verse binnenband gemonteerd en binnen de lekke band bekeken. Binnenband zag er gaaf uit, en het antileklint zat keurig waar hij hoorde: onder de ducktape in het midden. In het loopvlak zag ik echter een giga grote scherpe steen zitten. Puntig als een punnaise. Dit moet de boosdoener zijn. Verder veel scherpe dingen uit de bui-band gepunnikt. Nog een wonder dat ik niet eerder lek heb gereden na al die ritten in de regen. Thuis gaat de Kojak er weer om, gewoon sneller, zelfs met anti-leklint.
Om vijf uur weer vertrokken. Alleen maar regen nu, 40 km lang. Maar ik blijf kurkdroog. De bodem van de Quest voelt wel vochtig, waarschijnlijk lekt de wielkast achter en spuit er wat water naar binnen. Kwart voor zeven thuis en een heerlijke nasi-maaltijd bij vrienden genuttigd. Een mooie fietsdag, helaas toch weer met pijn in mijn knie. Ik moet me maar eens bezinnen; contact met Ymte gehad van Velomobiel. Mijn nieuwe Quest komt waarschijnlijk sneller dan verwacht. De productie is omhoog gegaan en ik haal een groepje op de wachtlijst in. Deze mensen hebben een vaste levertijd rond mei 2009. Ik overweeg om de Giraffe binnenkort te koop te zetten. Lange tochten kan ik nu toch niet fietsen. Ik moet langer wachten op herstel of geopereerd worden.
Wordt vervolgd....

knie

2009-01-05T08:43:00.000-08:00

Zoals al gezegd: tijdens de tweede helft van de oliebollentocht kreeg ik last van mijn rechterknie. Gisterochtend voelde ik niks meer dus ben ik weer gaan rijden. Na 20 km kreeg ik weer pijnlijke steken aan de binnenkant van mijn rechterknie. Voorzichtig de kortste weg naar huis gereden. Ik heb besloten om nu zeker twee weken niet meer te rijden in de Quest. En ik heb nieuwe cranks besteld met nieuwe tandwielen: 170 mm lang, 30-42-52 tands. Ik ken deze knieklacht goed omdat ik links precies dezelfde klacht heb gehad. Uiteindelijk heb ik toen een partiele mediale menisectomie gehad. Van de binnenmeniscus is toen een stukje afgeknipt. Tijdens de (kijk)operatie zei de orthopeed dat de meniscus in aanleg aan de binnenkant zwak was en dat ik precies dezelfde klachten ook in de rechterknie kon verwachten. En dat zou nu dus het geval kunnen zijn. Jammer, maar het is even niet anders.

Update 3-2-2009:
Nieuwe kortere 170 mm triple cranks gemonteerd. Verder nieuwe fietsschoenen gekocht die werkelijk zalig zitten: Cannondale; veel ruimte in de voorvoet, goede steun. En de shimano schoenplaatjes maximaal richting de hak geplaatst. Dit zou knieklachten kunnen voorkomen.
Gisteren voor het eerst na twee weken weer eens in de Quest gekropen voor een korte rit: 5 km. Gelukkig voelde ik geen pijn, wel moet ik erg wennen aan de nieuwe instellingen. Het lijkt alsof ik totaal geen kracht kan zetten. Ik laat het even zo. Verder ben ik mijn beenspieren rondom mijn knie aan het afbeulen. Quadricepstraining op de leg extension. Diepe squats op de Galileo trilplaat. Het voelt allemaal wel goed. Wandelen en hardlopen geeft ook geen pijn dus doe ik ook, alles in dienst voor mijn grote liefde: Fietsen.

oliebollentocht

2009-01-02T06:57:00.000-08:00

Zondag, 28 december: oliebollendag! Na een kort onrustig nachtje om 5 uur op. De laatste zaken inpakken, een trommel boterhammen mee, een grote mok koffie voor de caffeinekick en om zes uur de kou in. Even zoeken naar Herman maar om half zeven reden we in het pikkedonker richting Culemborg. Een heldere sterrenhemel, schitterend gezicht! Geen maan dus we hadden ons licht wel nodig. Herman had een felle lamp gemonteerd bij zijn rechterspiegel: wat een fel licht! Om tien voor zeven arriveerden we bij de Beusichemse pont. Even rust voor de benen en genieten van de hemel boven ons. Na een paar happen brood weer verder naar de brug over Amsterdam Rijnkanaal bij 't Goy. Direct over de brug moesten we rechtsaf een steil pad naar beneden. Hier was ik vooraf bang voor want als het iets glad was zouden we hier gaan glibberen. Al remmend naar beneden maar geen centje pijn; de droge vrieskou zorgde voor een prima gladvrij wegdek. De N229 naar Bunnik gaf weer rust: een breed fietspad met goed asfalt. Stiekem negeerden we alle rode stoplichten, vrijwel geen auto te zien nml. Na Bilthoven zagen we een klein rood bolletje in het oosten: de zon kwam op en de lampen gingen al snel uit om de accu te sparen. Bij soestdijk langs het paleis. Herinneringen kwamen omhoog. Als klein jochie wandelde ik hier vaak met mijn vader. Mijn familie komt uit Baarn. In het bos kwamen we ooit Beatrix en Claus eens tegen die ons toen vriendelijk groetten. Nu is het paleis verlaten..de hokjes van de wachters staan er nog. Op volle snelheid verder richting Eemnes. Wat een heerlijke velomobielwegen zijn dit: weinig stoppen, lekker onderuitzakken en trappen maar. Al snel zien we de Stichtse Brug.

We kijken op ons horloge: 9.00 uur. en we zijn al op de brug. Dat zou betekenen dat we rond half tien in de warmte van het clubhuis zitten! Boven onze verwachting dus. Rustig, zonder veel kracht te verspillen, rijden we de brug af en rijden we de polder in. Van Frans van Schoot heb ik op het nippertje nog een goede routebeschrijving gekregen naar de start. Het eerste stuk is niet veelbelovend: een kale rechte weg door de polder. Maar later zien we wat Almere mooi maakt: bossen met kronkelende mooie fietspaden. En veel water...de hoge Vaart. Om iets over half tien rijden we het parkeerterrein van het clubhuis op...met een beetje triomfgevoel. Want het eerste deel ging goed, we kunnen nu rusten en de terugreis moet ook wel lukken. Er staan nu precies 80 kilometers op de teller. In het clubhuis is het warm en gezellig. Velomobielrijders zijn rustige levensgenieters, dat heb ik nu wel door.

Koffie, warme choco, cake...alles smaakt heerlijk. Om half 10 roept Frans van Schoot dat over vijf minuten groep 1 start. Hier zitten Herman en ik ook in, dus de fietsbril gaat weer op en de thermokleding weer aan. Hier een foto van de start:

Wij hebben eigenlijk nog nooit in zo'n grote groep gereden, maar ik vond het heel speciaal. Je ziet steeds een lint velomobielen voor je..terwijl ik er anders zelden één zie. Het is wel uitkijken geblazen; voor je het weet wordt de weg ineens smal en wordt er geremd en moet ik dus ook op tijd remmen om een botsing te voorkomen. Daarna weer optrekken en als je net lekker op gang bent weer remmen. Erg leuk ook om op de blikken van de omstanders te letten. Sommigen staan echt stomverbaasd met open mond te kijken, anderen moedigen je weer enthousiast en lachend aan. Maar vrijwel iedereen blijft stil staan en kijkt. Het moet ook een zeer komisch gezicht zijn. Kabauterautootjes lijken het wel. En wat me opvalt: wat zijn er weinig velomobielen hetzelfde... voor me is er eigenlijk geen één gele banaan te zien. Ik zie limits, haaien en koeien . Maar de effen gele banaan is eigenlijk zeldzaam geworden.

Voor de schouwburg staan we opgesteld voor de groepsfoto. Dit duurt erg lang. Een interview met Frans, een andere opstelling voor de foto...weer een interview; koud koud koud, ik wil fietsen!
Eindelijk weer verder richting watersportcafé Haddock. Het stoppen en optrekken gaat een minder fijn gevoel geven in mijn knieen. Stekende pijntjes in mijn gewrichten. Bewust maar wat minder fel optrekken en een klein versnellinkje pakken. Het is een bekende oude kwaal. Ik bedenk me dat ik misschien ooit de minder lange 170 mm cranks weer beter kan monteren. Wie weet geeft dat minder kniebelasting. Rond één uur zijn we bij Haddock en is er weer tijd om mooie fietsen te bekijken zoals deze mooie "great white Quest":Prachtig gespoten en dat zijvinnetje lijkt wel echt naar buiten te steken. Na een lekker bakkie koffie en heerlijke taart maken we ons klaar voor het laatste stukje. Helaas is de kniepijn niet weg en ik moet er voor vandaag maar mee leren leven. Al om drie komen we weer aan bij het beginpunt en doen we de naam van deze tocht eer aan: oliebollen! Maar ook soep en broodjes. Omdat het nog lekker vroeg is kunnen we om half vijf alweer met een dikke volgegeten buik vertrekken. Tot de Stichtse brug rij ik nog zonder licht maar daarna is het echt te donker en moet de accu weer aan het werk. Gelukkig heeft Herman nog aardig wat energie over en trekt er lekker aan. Vooral op het smalle fietspad van Soest naar De Bilt gaat hij snel en hoef ik alleen maar op zijn rode achterlichtje te letten. In de Bilt doet mijn richtingaanwijzer het niet meer. Dat betekent meestal dat de accu bijna leeg is. Ik knip het reserve ledachterlicht aan en alleen de (led)voorlamp blijft branden. Het is niet veel meer maar nog net genoeg. We sjeezen door de bossen van Amelisweerd en we zijn om zeven uur al in Houten. Daar missen we toch weer een afslag zoals altijd maar gelukkig is Herman nog goed bij de les en zitten we al snel in Schalkwijk. Om iets voor achten rijden we de pont van Culemborg op dan is het voor mij nog een half uurtje. In Tricht nemen we afscheid. Herman moet nog 15 km verder naar Zaltbommel en heeft straks 242 km gereden! Mijn teller staat stil op 212 km. Met een tevreden gevoel neem ik thuis een lekker herfstbokje, proost !

GPS-montage

2009-01-02T06:40:00.000-08:00

Bernd reageerde op één van mijn vorige stukjes met de vraag: hoe zit mijn GPS (gpsmap 60Cx) vast op mijn wielkast. Wel, the secret is: Velcro hook-and-loop fasteners, ofwel....simpel klitteband. Ik vind het ideaal want hij blijft goed zitten. Ik heb hem tegenwoordig iets meer in de hoek vastgezet met nog een stukje klitteband op de zijkant. Het grote voordeel vind ik dat ik de gps makkelijk van de wielkast kan plukken. Een nadeel heb ik nog niet kunnen ontdekken. Mijn schermverlichting heb ik op 85% staan en blijft na activering 1 minuut aan. Als ik met deksel rijd zie ik zo voldoende na indrukken van een willekeurig knopje.

De Bilt via Beusichem

2008-12-21T11:57:00.001-08:00

Nog 1 week tot de oliebollentocht en ik weet nog steeds niet zeker of we in Beusichem op zondag om half 7 de veerpont op kunnen. Mooie smoes om dat vandaag eens uit te zoeken en de route naar De Bilt te verkennen. Tot mijn opluchtig vertelde de veerbaas me dat de pont iedere dag vaart van 6.30 tot 22.30 en ja...ook op zondag. Volgens de routeplanner zou ik nu na Beusichem het beste via Werkhoven en Bunnik oostelijk om de Uithof heen kunnen fietsen. In de Bilt kom ik dan weer op de oude vertrouwde route die we verleden week reden. Deze route mag dan iets om zijn, de weg ziet er veel mooier (goed asfalt) uit en je kunt lekker doorrijden. In Bunnik 1 stoplicht en als snel zie ik het UMC en de hoge universiteitsgebouwen van de Uithof. Nog 1 rare rond lopende oprit naar de brug over de A2 en ik ben in De Bilt. Dat moet lukken volgende week!

Terug ga ik weer door de bossen van Amelisweerd en rijd ik door Houten. Daar viel letterlijk iemand om van verbazing toen hij mij in mijn giraffe-Quest zag zitten. Het was een hardloper die te lang naar mijn banaan staarde en zodoende een paaltje op het voetpad omver liep. Het paaltje gaf niet mee en dus lag de loper plat op de grond. Ik zag dat hij weer opkrabbelde, dat is vast wel goed gekomen. Twee tellen later werd ik gefilmd door een passant. Het blijft een bijzondere verschijning denk ik. In Houten toch weer even mis gereden, wat lijken die straten toch op elkaar, maar wel Fietsstad nummer 1 van Holland las ik pas. Vier uur thuis. De schade valt mee, de route via Beusichem is slechts 2 km langer.

Rem

2008-12-20T10:28:00.001-08:00

De laatste tijd werkt mijn linkervoorrem niet meer. Het enige wat hij doet is abrupt het wiel blokkeren. Met een flink slipspoor tot gevolg en te veel slijtage van mijn Kojak. Herman de Ridder was zo vriendelijk om mijn wiel en veerpoot mee te nemen naar Velomobiel.nl. Hij moest daar toch heen om zijn Limit na te laten kijken. Uiteindelijk werd de rem vervangen en tevens rubbers en een afdichthoes. Verder is er een naafdop gemonteerd (zou vuil moeten weren). Mooi werk! 's Avonds bracht Herman het wiel weer retour en heb ik het direct weer gemonteerd. Dat lukte maar half want mijn remkabel blijkt nu te kort te zijn. Dan zondag maar een rit met 1 werkende rem. Op goed geluk...

verkenning route oliebollentocht

2008-12-14T05:51:00.000-08:00

Zondag 28 december is het oliebollentochtdag! Een jaarlijks terugkerende velomobielentocht tussen kerst en oud en nieuw met als afsluiting: oliebollen eten. Dit keer wordt hij verreden in Almere Herman de Ridder (Limit) en ik hebben besloten om die tocht te rijden in Almere. Omdat het ''maar'' 75 km naar Almere is willen we ook de heen en terugreis per velomobiel volbrengen. Wij hebben de routeplanner van de Fietsersbond er maar eens op los gelaten: Tricht - Almere, profiel: makkelijk doorrijden... De route gaat via Culemborg - Schalkwijk - Houten - Amelisweerd - De Uithof - De Bilt - Lage Vuursche - Huizen - Brug A27 - Almere. We besluiten de route tot de brug A27 te verkennen. Zaterdagochtend om half negen ontmoet ik Herman bij station Geldermalsen. Het is ijzig koud weer, stevige zuidoosten wind, paar graden onder nul. Gelukkig heb ik mijn fietsoverschoenen aan en heb ik nu eens geen last van koude voeten. Met een snelheid van ongeveer 35 per uur rijden we op Culemborg af, daar nemen we de pont naar Schalkwijk. In Houten is het even zoeken, maar gelukkig is de track van de fietsersbond goed te zien op de topokaart van de Garmin-GPS. Steeds als ik even twijfel pak ik de GPS en zie ik het zwarte kruimelspoor in beeld en de pijl die aanwijst waar we rijden. Amelisweerd en de Uithof is weer bekend terrein en in De Bilt weet ik een Vandervalk wegrestaurant. Het is namelijk half tien en er is nog geen horeca verder open. Heerlijk fietsersvoedsel toch.... koffie, appelgebak,slagroom. Na nog een lekker bakkie kruipen we weer in ons hol en fietsen ons warm. Buiten de quest is het echt bar koud, maar met een muts op en een Buff voor het gezicht is het prima te doen. In Bilthoven is het fietspad eigenlijk te smal. ongeveer 1,5 meter breed, maar het moet bereden worden in twee richtingen: waardeloos, werk voor de fietsersbond! De weg durf ik niet op, die is smal en heel druk. Gelukkig slaan we bij Den Dolder linksaf naar de lage vuursche. Mooie rustige bossen en veel minder verkeer. De route loopt ook langs de hoge vuursche via een bospad in noordelijke richting. Wel mooi, maar smal en waarschijnlijk tijden de oliebollentochtdag in het donker slecht te zien. Naar Huizen is het een lang recht breed fietspad: prima. Vlak voor de Stichtse brug besluiten we om de Fietsrouteplanner te activeren en naar huis te navigeren. De route gaat via Baarn: leuk, een andere route dus! Maar bij de tweede rotonde wil de routeplanner iets heel anders dan mogelijk is.. Rotonde rechtsom terwijl we alleen linksom kunnen. We rijden richting Baarn, maar zitten niet meer op de route. De Planner gaat herberekenen maar stelt vervolgens geen andere route voor: lastig! Af en toe hoor ik een piep en is er een afslag in beeld maar zie ik niet waar we zijn. Ik word boos op dat ding! In Baarn moeten we rechtsaf terwijl de orginele route over Soest zou gaan. We besluiten om weer naar de Lage Vuursche te rijden en vanaf daar dezelfde route terug te nemen. Met als voordeel dat de route dan goed in onze kop zit. In Amelisweerd is de koffietent nu wel open en laten we ons de pannenkoek met drank (biertje) goed smaken. Genoeg energie voor het laatste stuk richting Culemborg weer. Op de pont vragen we voor de zekerheid even hoe laat de eerste pont op zondag vaart. We schrikken van het antwoord: 9 uur! Dan kunnen we op zondag 28-12 dus helemaal niet over Culemborg!! Volgens de veerbaas gaat de pont in Beusichem (15 km verderop oostenlijk) wel vroeger: 6.30. De route zal dus toch nog aangepast moeten worden. Rond vier uur komen we weer in Tricht aan. Herman rijdt direct door naar zijn douche in Zaltbommel. We zitten er aardig door, maar hebben goede moed voor de tocht over twee weken. Nu 123 km op de teller voor vandaag maar over twee weken 100 meer.

Nog eens banden

2008-12-14T05:27:00.000-08:00

Ondanks dat ik best tevreden was over de Marathon plus banden wil ik toch proberen de snelle kojaks lekvrij te maken met anti-lek-lint: anti-platt genaamd. Dit lint is in verschillende breedtes te verkrijgen maar ik heb gekozen voor de 19 mm versie (geel) omdat het contactvlak met de weg niet zo breed is. En omdat de soepele wangen op deze manier niet benadeeld worden. Het probleem met deze linten is dat ze mooi in het midden moeten blijven en er mogen geen scherpe randen zijn. Daarom heb ik de linten eerst vastgelijmd met Bison Tix en daarna op verschillende plekken vastgezet met ducktape. Het resultaat ziet er mooi uit. Nergens scherp en het lint mooi in het midden. Het omleggen ging prima zonder rare slagen en de druk is nu 7 bar. Nu maar hopen op geen (of een enkele) lekke band. En natuurlijk meer snelheid en comfort.

Ritje Waal

2008-11-29T08:35:00.000-08:00

Vandaag een mooie rit langs de waal. De snelheid is er een beetje uit. Even snel doortrekken naar de 50 + lukt even niet maar ik heb sterk de indruk dat dit door de kou komt. Ik zit er ook niet echt over in; ik fiets heerlijk en nog steeds kruis ik boven de 30. Hiernaast een mooie foto van Buren. Een mooi stadje wat ik vaak tegenkom tijdens mijn ritten. Verleden week brak een bevestigingspoot van mijn stoel. Deze werd razendsnel en gratis gemaakt door Velomobiel.nl. (garantie) Wat een enorm goede service toch.. deze fiets is van 2003 en er is al bijna 50000 mee gereden. En dan nog steeds zo'n garantie. Omdat mijn stoel nu helemaal los was kon ik experimenteren met de positie in de Quest. Het blijkt dat je veel meer kunt liggen als je de stoel anders bevestigt. Ik heb een paar gaten geboord 2 cm boven de oude gaten en ik lig nu veel platter en heb geen '' houten kont'' meer. En ouderwets: ik voel mijn buikspieren weer na het fietsen omdat ik ze aanspan bij het omhoogkomen. Nog meer voordelen: ik lig dieper in de Quest dus de aerodynamica is beter en ik houd meer schouderruimte over bij de rand van de kuip. Maar bovenal: ik lig lekker ontspannen en hou het fietsen veel langer vol. Samen met Herman de Ridder heb ik mij opgegeven voor de oliebolletocht op 28 december in Almere. Erg leuk! Vooral omdat we heen en terug willen fietsen dus totaal komen we die dag op zo'n 220 km. Nou nog hopen op mooi weer.

Banden.....!!!!

2008-11-05T07:54:00.000-08:00

Eigenlijk haat ik dit onderwerp. Op mijn toerfiets kocht ik altijd vredestein perfect banden en klaar was kees. Op mijn racefiets betekende de combi latex binnenband met Michelin pro race buitenband een hele lage rolweerstand met vrijwel geen kans op een lekke band. Luik bastenaken Luik in de regen zonder lek...geweldig. Maar bij een Quest is het anders. Het zware gewicht geeft veel druk op de banden en de lichte antilekstroken beschermen niet afdoende. Mijn Quest werd afgeleverd met Vredestein Perfect Moiree en tijdens de proefrit had ik al mijn eerste lekke band. Toch reed ik daarna nog maar 1 keer lek met deze banden. Omdat de rolweerstand aan de hoge kant was wilde ik graag Schwalbe Kojaks onder mijn Quest. Tijdens de eerste rit eerst linksvoor lek (steentje) en daarna rechtsvoor (stukje doorn). Dit is een echte raceband met raceguard lekbescherming, leuk voor wedstrijden maar ik haat het om niet op tijd ergens te zijn omdat ik een lekke band heb en dan ook nog zwarte handen. Met koude verkleumde handen een band verwisselen....is dit nog leuk? Schwalbe maakt gelukkig de Marathon plus. Deze band is vrijwel niet lek te krijgen door de smartguard antilekstrook , zie test http://www.fietsersbond.nl/dbfilestream.asp?id=2856 . Vandaag vers gekregen en meteen gemonteerd. Het monteren viel erg mee.. de hoogteslag die ik er bij de Kojak vrijwel niet uit kreeg bleef nu achterwege. De band is wel veel zwaarder dan de Kojak. Ik gebruik Schwalbe binnenbanden met Frans ventiel. Deze zijn licht en smal in vergelijking met de Vredestein BB. Bovendien blijven deze banden zeer lang op druk, veel langer dan binnenbanden met een hollands ventiel. Met de banden opgepompt tot 7 bar was ik klaar voor de eerste test. Zouden ze nog snel zijn?? Het acceleren ging prima.. ik reed door tot een lekker tempo wat makkelijk vol te houden. Met mijn oude banden zou ik nu in de 30 moeten rijden weet ik. Een blik op de snelheidsmeter: 32 per uur. Dat viel niks tegen! En dat met tegenwind. Op een mooi lang fietspad langs de betuwelijn wil ik mijn topsnelheid meten. Een beetje wind mee en een graad of 8. Kap op de fiets, jack uit en alles uit de kast. Ik kwam tot een max van 52 per uur. Dat is redelijk normaal voor mij, ik rijd nooit veel harder. Heb in de zomer eens 58 gehaald met flinke wind mee maar de 60 heb ik op mijn teller nog niet gezien. Het comfort op klinkers was ook goed, goede grip...dus wat zou ik tobben: dit zijn mijn banden!

Betuwse Fruittocht ??

2008-10-27T07:04:00.000-07:00

Het zal ongeveer een half jaar geleden zijn toen ik via de google ligfiets-discussielijst het idee opperde om ergens in de betuwe met wat meer velomobilisten een gezamenlijke tocht te maken.
Via e-mail kreeg ik contact met Astrid en Herman uit Zaltbommel en Rob uit Gorinchem.
Het lukte met de eerste twee om een afspraak te maken op afgelopen zaterdag, half tien bij kasteel (en gemeentehuis) Neerijnen.

Astrid had net sinds een week haar gloednieuwe Versatile in bezit. Wat een schitterend ontwerp is dat toch. Ik hoop van harte dat ik ooit nog eens op die manier in een Quest kan stappen. Ze moest echter nog erg wennen aan het fietsen. Haar vriend, Herman, heeft haar oude Velomobiel overgenomen: een Limit! Lijkt erg op een Mango vind ik, maar dan van Carbon. Ik geloof dat het de opvolger is van de Alleweder.

Dus een kluppie met drie verschillende velomobielen...dat is natuurlijk wel erg leuk om te zien en redelijk uniek gezien de reacties van alle fietsers en wandelaars die we tegen kwamen. Ik ben nog nooit zo vaak op de foto gezet tijdens een fietstocht. We besloten eerst langs de Waal naar Tiel te fietsen en daar een koffietent op te zoeken.

Naast het treinstation van Tiel is het cafe/restaurant Buitensporig gevestigd alwaar we heerlijke koffie hebben genuttigd. Deze tent wordt gerund door mensen met een verstandelijke en/of geestelijke beperking (http://www.buitensporigeten.nl/)

De fietsen stonden op het stationsplein en konden we mooi in de gaten houden vanuit het cafe

Dat was overigens wel nodig ook want diverse mensen bogen zich over die vreemde projectielen en wilden er het liefst in gaan zitten. Na veel kletsen over natuurlijk fietsen en alles wat daar mee te maken heeft vervolgden we onze tocht via de andere oever van de Waal terug naar Zaltbommel. Het weer was schitterend; blauwe lucht en een fris briesje, net genoeg om het niet te heet te krijgen. Totaal ongeveer 70 km gefietst schat ik. In Zaltbommel weer afscheid genomen met de belofte dat we vaker zo'n tocht organiseren. De kruissnelheid ligt ong. tussen de 25 en 30 km per uur. Dus mochten er meer liefhebbers zijn....stuur een berichtje!

Korte tochten

2008-09-18T01:04:00.000-07:00

September begon zeer nat. Ik was niet in de gelegenheid om lange tochten te maken wegens werk en drukte, maar een ontspannende korte rit heb ik vaak gemaakt. Even frisse lucht snuiven, genieten van de natuur en af en toe gas geven. Hiernaast een foto van een avondrit in de regen. Genomen op de appeldijk van Tricht. Links de mooie linge, fantastisch gebied. Ik ben blij dat ik hier woon.

Hiernaast een foto tijdens beter weer. Een rondje fietsen naar Culemborg. Gezicht op de spoorbrug over de Lek. Vlakbij huis kwam ik een bekende tegen, die uit zijn auto riep: Hoi paul, laat eens zien hoe hard je kunt. Oke, ik gaf gas en dook wat dieper in mijn quest. Jammer dat ik mijn aerodynamische kap niet had, maar ik kwam toch tot de 55 per uur, vertelde de man in de auto. Leuk !

Aanpassingen

2008-09-01T11:07:00.000-07:00

Vanaf februari 2008 tot nu heb ik wat kleine dingen aan de Quest veranderd of toegevoegd. Droog rijden is voor mij heel belangrijk en ik was al lang geinteresseerd in het Versatile-dakje. In maart heb ik het dakje aangeschaft en in eerste instantie gemonteerd met klitteband. Echter..bij veel wind trekt het dakje los en wordt het gevaarlijk rijden met een hand aan het stuur en de andere aan het dakje geklemd. Ik wil dus vaste ogen op de Quest om het dak stevig te verankeren. Omdat de schaal van een Quest dun en teer is heb ik hem op de plekken waar de ogen komen versterkt met glasvezelmatten (3 op elkaar) Vies stink klusje. Ik ben niet zo'n lijmsnuiver, maar het is goed gelukt. Het dak zit nu heel stevig en met extra breed klitteband op de neus goed vast. Ik durf flink te duwen en te trekken aan het dak: geen centje pijn. Als je goed op de foto kijkt zie je dat het deksel op het instapgat ingeknipt is voor extra ventilatie. Normaal kan je in de zomer nl prima zonder deksel rijden, maar als je het dakje gebruikt en het regent flink MOET het deksel erop, anders regent het naast het dakje in. Vaak te warm, maar met deze "zomerdeksel" blijf ik droog en koel.

Verder heb ik een windschermpje gemonteerd (ook van Versatile). Dit om de aerodynamica te vergroten. De lucht wordt voor het instapgat "omhooggebogen" . Iets wat de deksel ook doet, maar hier rijd ik liever niet altijd mee. Nog een voordeel: minder last van inregenen bij wind van voren; mijn bril blijft vrijwel droog.

What else? Klein onderhoud. Remkabels vervangen, oude voorbanden vervangen door nieuwe Vredestein Perfect Moirees (35-406). Achterband vervangen door een Schwalbe Kojak 35-406

Als de perfects op zijn zal ik ook deze vervangen door Kojaks want dit is een heerlijke band: snel, comfortabel en smal genoeg voor een volledige stuuruitslag. En ik heb de 170 mm cranks vervangen door langere: 175 mm. Hier was ik aan gewend en ik heb sterk de indruk dat ik hier sneller mee fiets. Gelukkig heb ik niet van die hele lange benen en kom ik niet tegen de bovenschaal met mijn knieen.

hoe is het gekomen?

2008-09-01T10:14:00.000-07:00

Snel ,droog en comfortabel fietsen. Dat kan alleen maar met een quest. Vandaar dat ik op 26 januari 2008 de Quest van Marjolein Schoot heb gekocht. Deze Quest is gemaakt in 2003 door Velomobiel.nl . (afleverdatum 1 sep 2003) en heeft op 26 jan 2008 45603 km gelopen. Deze vrouw heeft dus gem 8000 km per jaar gereden en dat vind ik zeer bewonderenswaardig. De fiets heeft weinig schade opgelopen. Wat "kraakjes" hier en daar maar dat hoort bij een Quest van deze leefijd. Hij is duidelijk goed verzorgd en is altijd droog en warm in een garage gestald. Marjolein heeft de Quest beplakt met reflecterende stickers in de vorm van Giraffe-vlekken. Dit geeft extra veiligheid in het donker. Al met al ben ik zeer gelukkig met deze aanwinst. Door de goede (3) koplampen kan ik nu prima op de slecht verlichte wegen van de Betuwe rijden en rijd ik altijd warm en droog. Bij warmer weer kan ik altijd nog gebruik maken van mijn twee andere ligfietsen: M5-shockproof en een M5-Low-racer met tailbag. En mijn Colnago C40 racefiets gebruik ik als ik meerijd in een recreatieve wielrenclub. Ik ben echt in mijn element als ik fiets: ik snuif de frisse lucht (niet altijd), zie veel mooie dingen en "beleef" het landschap zoals het is. En verbeter meteen mijn conditie zodat ik minder last heb van mijn Astma.