knie

Zoals al gezegd: tijdens de tweede helft van de oliebollentocht kreeg ik last van mijn rechterknie. Gisterochtend voelde ik niks meer dus ben ik weer gaan rijden. Na 20 km kreeg ik weer pijnlijke steken aan de binnenkant van mijn rechterknie. Voorzichtig de kortste weg naar huis gereden. Ik heb besloten om nu zeker twee weken niet meer te rijden in de Quest. En ik heb nieuwe cranks besteld met nieuwe tandwielen: 170 mm lang, 30-42-52 tands. Ik ken deze knieklacht goed omdat ik links precies dezelfde klacht heb gehad. Uiteindelijk heb ik toen een partiele mediale menisectomie gehad. Van de binnenmeniscus is toen een stukje afgeknipt. Tijdens de (kijk)operatie zei de orthopeed dat de meniscus in aanleg aan de binnenkant zwak was en dat ik precies dezelfde klachten ook in de rechterknie kon verwachten. En dat zou nu dus het geval kunnen zijn. Jammer, maar het is even niet anders.

Update 3-2-2009:
Nieuwe kortere 170 mm triple cranks gemonteerd. Verder nieuwe fietsschoenen gekocht die werkelijk zalig zitten: Cannondale; veel ruimte in de voorvoet, goede steun. En de shimano schoenplaatjes maximaal richting de hak geplaatst. Dit zou knieklachten kunnen voorkomen.
Gisteren voor het eerst na twee weken weer eens in de Quest gekropen voor een korte rit: 5 km. Gelukkig voelde ik geen pijn, wel moet ik erg wennen aan de nieuwe instellingen. Het lijkt alsof ik totaal geen kracht kan zetten. Ik laat het even zo. Verder ben ik mijn beenspieren rondom mijn knie aan het afbeulen. Quadricepstraining op de leg extension. Diepe squats op de Galileo trilplaat. Het voelt allemaal wel goed. Wandelen en hardlopen geeft ook geen pijn dus doe ik ook, alles in dienst voor mijn grote liefde: Fietsen.

oliebollentocht

Zondag, 28 december: oliebollendag! Na een kort onrustig nachtje om 5 uur op. De laatste zaken inpakken, een trommel boterhammen mee, een grote mok koffie voor de caffeinekick en om zes uur de kou in. Even zoeken naar Herman maar om half zeven reden we in het pikkedonker richting Culemborg. Een heldere sterrenhemel, schitterend gezicht! Geen maan dus we hadden ons licht wel nodig. Herman had een felle lamp gemonteerd bij zijn rechterspiegel: wat een fel licht! Om tien voor zeven arriveerden we bij de Beusichemse pont. Even rust voor de benen en genieten van de hemel boven ons. Na een paar happen brood weer verder naar de brug over Amsterdam Rijnkanaal bij 't Goy. Direct over de brug moesten we rechtsaf een steil pad naar beneden. Hier was ik vooraf bang voor want als het iets glad was zouden we hier gaan glibberen. Al remmend naar beneden maar geen centje pijn; de droge vrieskou zorgde voor een prima gladvrij wegdek. De N229 naar Bunnik gaf weer rust: een breed fietspad met goed asfalt. Stiekem negeerden we alle rode stoplichten, vrijwel geen auto te zien nml. Na Bilthoven zagen we een klein rood bolletje in het oosten: de zon kwam op en de lampen gingen al snel uit om de accu te sparen. Bij soestdijk langs het paleis. Herinneringen kwamen omhoog. Als klein jochie wandelde ik hier vaak met mijn vader. Mijn familie komt uit Baarn. In het bos kwamen we ooit Beatrix en Claus eens tegen die ons toen vriendelijk groetten. Nu is het paleis verlaten..de hokjes van de wachters staan er nog. Op volle snelheid verder richting Eemnes. Wat een heerlijke velomobielwegen zijn dit: weinig stoppen, lekker onderuitzakken en trappen maar. Al snel zien we de Stichtse Brug.


We kijken op ons horloge: 9.00 uur. en we zijn al op de brug. Dat zou betekenen dat we rond half tien in de warmte van het clubhuis zitten! Boven onze verwachting dus. Rustig, zonder veel kracht te verspillen, rijden we de brug af en rijden we de polder in. Van Frans van Schoot heb ik op het nippertje nog een goede routebeschrijving gekregen naar de start. Het eerste stuk is niet veelbelovend: een kale rechte weg door de polder. Maar later zien we wat Almere mooi maakt: bossen met kronkelende mooie fietspaden. En veel water...de hoge Vaart. Om iets over half tien rijden we het parkeerterrein van het clubhuis op...met een beetje triomfgevoel. Want het eerste deel ging goed, we kunnen nu rusten en de terugreis moet ook wel lukken. Er staan nu precies 80 kilometers op de teller. In het clubhuis is het warm en gezellig. Velomobielrijders zijn rustige levensgenieters, dat heb ik nu wel door.

Koffie, warme choco, cake...alles smaakt heerlijk. Om half 10 roept Frans van Schoot dat over vijf minuten groep 1 start. Hier zitten Herman en ik ook in, dus de fietsbril gaat weer op en de thermokleding weer aan. Hier een foto van de start:



Wij hebben eigenlijk nog nooit in zo'n grote groep gereden, maar ik vond het heel speciaal. Je ziet steeds een lint velomobielen voor je..terwijl ik er anders zelden één zie. Het is wel uitkijken geblazen; voor je het weet wordt de weg ineens smal en wordt er geremd en moet ik dus ook op tijd remmen om een botsing te voorkomen. Daarna weer optrekken en als je net lekker op gang bent weer remmen. Erg leuk ook om op de blikken van de omstanders te letten. Sommigen staan echt stomverbaasd met open mond te kijken, anderen moedigen je weer enthousiast en lachend aan. Maar vrijwel iedereen blijft stil staan en kijkt. Het moet ook een zeer komisch gezicht zijn. Kabauterautootjes lijken het wel. En wat me opvalt: wat zijn er weinig velomobielen hetzelfde... voor me is er eigenlijk geen één gele banaan te zien. Ik zie limits, haaien en koeien . Maar de effen gele banaan is eigenlijk zeldzaam geworden.

Voor de schouwburg staan we opgesteld voor de groepsfoto. Dit duurt erg lang. Een interview met Frans, een andere opstelling voor de foto...weer een interview; koud koud koud, ik wil fietsen!
Eindelijk weer verder richting watersportcafé Haddock. Het stoppen en optrekken gaat een minder fijn gevoel geven in mijn knieen. Stekende pijntjes in mijn gewrichten. Bewust maar wat minder fel optrekken en een klein versnellinkje pakken. Het is een bekende oude kwaal. Ik bedenk me dat ik misschien ooit de minder lange 170 mm cranks weer beter kan monteren. Wie weet geeft dat minder kniebelasting. Rond één uur zijn we bij Haddock en is er weer tijd om mooie fietsen te bekijken zoals deze mooie "great white Quest":Prachtig gespoten en dat zijvinnetje lijkt wel echt naar buiten te steken. Na een lekker bakkie koffie en heerlijke taart maken we ons klaar voor het laatste stukje. Helaas is de kniepijn niet weg en ik moet er voor vandaag maar mee leren leven. Al om drie komen we weer aan bij het beginpunt en doen we de naam van deze tocht eer aan: oliebollen! Maar ook soep en broodjes. Omdat het nog lekker vroeg is kunnen we om half vijf alweer met een dikke volgegeten buik vertrekken. Tot de Stichtse brug rij ik nog zonder licht maar daarna is het echt te donker en moet de accu weer aan het werk. Gelukkig heeft Herman nog aardig wat energie over en trekt er lekker aan. Vooral op het smalle fietspad van Soest naar De Bilt gaat hij snel en hoef ik alleen maar op zijn rode achterlichtje te letten. In de Bilt doet mijn richtingaanwijzer het niet meer. Dat betekent meestal dat de accu bijna leeg is. Ik knip het reserve ledachterlicht aan en alleen de (led)voorlamp blijft branden. Het is niet veel meer maar nog net genoeg. We sjeezen door de bossen van Amelisweerd en we zijn om zeven uur al in Houten. Daar missen we toch weer een afslag zoals altijd maar gelukkig is Herman nog goed bij de les en zitten we al snel in Schalkwijk. Om iets voor achten rijden we de pont van Culemborg op dan is het voor mij nog een half uurtje. In Tricht nemen we afscheid. Herman moet nog 15 km verder naar Zaltbommel en heeft straks 242 km gereden! Mijn teller staat stil op 212 km. Met een tevreden gevoel neem ik thuis een lekker herfstbokje, proost !

GPS-montage

Bernd reageerde op één van mijn vorige stukjes met de vraag: hoe zit mijn GPS (gpsmap 60Cx) vast op mijn wielkast. Wel, the secret is: Velcro hook-and-loop fasteners, ofwel....simpel klitteband. Ik vind het ideaal want hij blijft goed zitten. Ik heb hem tegenwoordig iets meer in de hoek vastgezet met nog een stukje klitteband op de zijkant. Het grote voordeel vind ik dat ik de gps makkelijk van de wielkast kan plukken. Een nadeel heb ik nog niet kunnen ontdekken. Mijn schermverlichting heb ik op 85% staan en blijft na activering 1 minuut aan. Als ik met deksel rijd zie ik zo voldoende na indrukken van een willekeurig knopje.

De Bilt via Beusichem

Nog 1 week tot de oliebollentocht en ik weet nog steeds niet zeker of we in Beusichem op zondag om half 7 de veerpont op kunnen. Mooie smoes om dat vandaag eens uit te zoeken en de route naar De Bilt te verkennen. Tot mijn opluchtig vertelde de veerbaas me dat de pont iedere dag vaart van 6.30 tot 22.30 en ja...ook op zondag. Volgens de routeplanner zou ik nu na Beusichem het beste via Werkhoven en Bunnik oostelijk om de Uithof heen kunnen fietsen. In de Bilt kom ik dan weer op de oude vertrouwde route die we verleden week reden. Deze route mag dan iets om zijn, de weg ziet er veel mooier (goed asfalt) uit en je kunt lekker doorrijden. In Bunnik 1 stoplicht en als snel zie ik het UMC en de hoge universiteitsgebouwen van de Uithof. Nog 1 rare rond lopende oprit naar de brug over de A2 en ik ben in De Bilt. Dat moet lukken volgende week!

Terug ga ik weer door de bossen van Amelisweerd en rijd ik door Houten. Daar viel letterlijk iemand om van verbazing toen hij mij in mijn giraffe-Quest zag zitten. Het was een hardloper die te lang naar mijn banaan staarde en zodoende een paaltje op het voetpad omver liep. Het paaltje gaf niet mee en dus lag de loper plat op de grond. Ik zag dat hij weer opkrabbelde, dat is vast wel goed gekomen. Twee tellen later werd ik gefilmd door een passant. Het blijft een bijzondere verschijning denk ik. In Houten toch weer even mis gereden, wat lijken die straten toch op elkaar, maar wel Fietsstad nummer 1 van Holland las ik pas. Vier uur thuis. De schade valt mee, de route via Beusichem is slechts 2 km langer.

Rem

De laatste tijd werkt mijn linkervoorrem niet meer. Het enige wat hij doet is abrupt het wiel blokkeren. Met een flink slipspoor tot gevolg en te veel slijtage van mijn Kojak. Herman de Ridder was zo vriendelijk om mijn wiel en veerpoot mee te nemen naar Velomobiel.nl. Hij moest daar toch heen om zijn Limit na te laten kijken. Uiteindelijk werd de rem vervangen en tevens rubbers en een afdichthoes. Verder is er een naafdop gemonteerd (zou vuil moeten weren). Mooi werk! 's Avonds bracht Herman het wiel weer retour en heb ik het direct weer gemonteerd. Dat lukte maar half want mijn remkabel blijkt nu te kort te zijn. Dan zondag maar een rit met 1 werkende rem. Op goed geluk...

verkenning route oliebollentocht

Zondag 28 december is het oliebollentochtdag! Een jaarlijks terugkerende velomobielentocht tussen kerst en oud en nieuw met als afsluiting: oliebollen eten. Dit keer wordt hij verreden in Almere Herman de Ridder (Limit) en ik hebben besloten om die tocht te rijden in Almere. Omdat het ''maar'' 75 km naar Almere is willen we ook de heen en terugreis per velomobiel volbrengen. Wij hebben de routeplanner van de Fietsersbond er maar eens op los gelaten: Tricht - Almere, profiel: makkelijk doorrijden... De route gaat via Culemborg - Schalkwijk - Houten - Amelisweerd - De Uithof - De Bilt - Lage Vuursche - Huizen - Brug A27 - Almere. We besluiten de route tot de brug A27 te verkennen. Zaterdagochtend om half negen ontmoet ik Herman bij station Geldermalsen. Het is ijzig koud weer, stevige zuidoosten wind, paar graden onder nul. Gelukkig heb ik mijn fietsoverschoenen aan en heb ik nu eens geen last van koude voeten. Met een snelheid van ongeveer 35 per uur rijden we op Culemborg af, daar nemen we de pont naar Schalkwijk. In Houten is het even zoeken, maar gelukkig is de track van de fietsersbond goed te zien op de topokaart van de Garmin-GPS. Steeds als ik even twijfel pak ik de GPS en zie ik het zwarte kruimelspoor in beeld en de pijl die aanwijst waar we rijden. Amelisweerd en de Uithof is weer bekend terrein en in De Bilt weet ik een Vandervalk wegrestaurant. Het is namelijk half tien en er is nog geen horeca verder open. Heerlijk fietsersvoedsel toch.... koffie, appelgebak,slagroom. Na nog een lekker bakkie kruipen we weer in ons hol en fietsen ons warm. Buiten de quest is het echt bar koud, maar met een muts op en een Buff voor het gezicht is het prima te doen. In Bilthoven is het fietspad eigenlijk te smal. ongeveer 1,5 meter breed, maar het moet bereden worden in twee richtingen: waardeloos, werk voor de fietsersbond! De weg durf ik niet op, die is smal en heel druk. Gelukkig slaan we bij Den Dolder linksaf naar de lage vuursche. Mooie rustige bossen en veel minder verkeer. De route loopt ook langs de hoge vuursche via een bospad in noordelijke richting. Wel mooi, maar smal en waarschijnlijk tijden de oliebollentochtdag in het donker slecht te zien. Naar Huizen is het een lang recht breed fietspad: prima. Vlak voor de Stichtse brug besluiten we om de Fietsrouteplanner te activeren en naar huis te navigeren. De route gaat via Baarn: leuk, een andere route dus! Maar bij de tweede rotonde wil de routeplanner iets heel anders dan mogelijk is.. Rotonde rechtsom terwijl we alleen linksom kunnen. We rijden richting Baarn, maar zitten niet meer op de route. De Planner gaat herberekenen maar stelt vervolgens geen andere route voor: lastig! Af en toe hoor ik een piep en is er een afslag in beeld maar zie ik niet waar we zijn. Ik word boos op dat ding! In Baarn moeten we rechtsaf terwijl de orginele route over Soest zou gaan. We besluiten om weer naar de Lage Vuursche te rijden en vanaf daar dezelfde route terug te nemen. Met als voordeel dat de route dan goed in onze kop zit. In Amelisweerd is de koffietent nu wel open en laten we ons de pannenkoek met drank (biertje) goed smaken. Genoeg energie voor het laatste stuk richting Culemborg weer. Op de pont vragen we voor de zekerheid even hoe laat de eerste pont op zondag vaart. We schrikken van het antwoord: 9 uur! Dan kunnen we op zondag 28-12 dus helemaal niet over Culemborg!! Volgens de veerbaas gaat de pont in Beusichem (15 km verderop oostenlijk) wel vroeger: 6.30. De route zal dus toch nog aangepast moeten worden. Rond vier uur komen we weer in Tricht aan. Herman rijdt direct door naar zijn douche in Zaltbommel. We zitten er aardig door, maar hebben goede moed voor de tocht over twee weken. Nu 123 km op de teller voor vandaag maar over twee weken 100 meer.

Nog eens banden

Ondanks dat ik best tevreden was over de Marathon plus banden wil ik toch proberen de snelle kojaks lekvrij te maken met anti-lek-lint: anti-platt genaamd. Dit lint is in verschillende breedtes te verkrijgen maar ik heb gekozen voor de 19 mm versie (geel) omdat het contactvlak met de weg niet zo breed is. En omdat de soepele wangen op deze manier niet benadeeld worden. Het probleem met deze linten is dat ze mooi in het midden moeten blijven en er mogen geen scherpe randen zijn. Daarom heb ik de linten eerst vastgelijmd met Bison Tix en daarna op verschillende plekken vastgezet met ducktape. Het resultaat ziet er mooi uit. Nergens scherp en het lint mooi in het midden. Het omleggen ging prima zonder rare slagen en de druk is nu 7 bar. Nu maar hopen op geen (of een enkele) lekke band. En natuurlijk meer snelheid en comfort.